9. Sypialnia, niespodzianki i szaleństwo truskawkowe!

Dziękuje ci droga EM! To po przeczytaniu twojego komentarza to napisałam. To ty jako jedyna komentujesz. Wiem, że ludzie to czytają, ale jako jedyna komentujesz. Dziękuje.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Samanta

-Gdzie są ci chłopacy?! Ceremonia właśnie się zaczęła a ich… - Anabetch nie skończył wypowiedzieć zdania, bo weszli poszukiwani od 20 minut młodzi obywatele Anglii. Wbiegli do Sali cali czerwoni. Na ich buziach malowało się zmęczenie. Cała 5 zajęła swoje miejsce po czym złapali za piękne, złote kielichy z próbą zaspokojenia swoich zasobów wody. Niestety, ceremonia się nie skończyła więc nie było żadnych napoi, ni nic w tym rodzaju. Chłopcy ukazali swoje niezadowolenie słowami typu „no nie!” i różnego rodzaju jęknięciami . Gdy zasiedlili w swoim mózgu myśl o braku napojów, dyrektorka zaczęła swoją długą mowę. Brzmiała ona następująco:

-Moi kochani. Wsuwajcie! – na talerzach i półmiskach pojawiły się wspaniałe potrawy. Jakie było zadowolenie chłopaków, gdy ich puchary były zapełnione po brzegi sokiem dyniowym o dość słodkim smaku. Nic nie myśląc, chłopcy wypili całą zawartość.

-Dobrze się czujesz? – zapytała mnie zatroskanym głosem Jess.

-Nie, nic. A skąd takie wnioski? – zapytałam zbita z tropu poprawiając jednym palcem okulary które zsunęły mi się z nosa.

-Od około 7 minut ludzie jedzą a ty się gapisz na chłopaków. – powiedziała jakby to było oczywiste Ann.

-Jedz, bo i tak jesteś jak patyk. – ponagliła mnie Jess.

- Okey, okey. – ustąpiłam koleżanką i nałożyłam sobie kiełbaskę, kilka grzanek oraz udko kurczaka. Jadłam w milczeniu patrząc na miny moich przyjaciółek.

-Mochm coch? – zapytałam jedząc udko. Oczywiście, z pełnymi ustami zabrzmiało to inaczej i musiałam powtórzyć. – No co?

-Ty to wszystko zjesz? – zapytała nie dowierzając brunetka.

-Zawsze tyle jem. – odparłam i dokończyłam mój posiłek. O mały włos nie dostałam padaczki śmiechowej na widok min przyjaciółek. Pewnie też się zastanawiacie jak ja to robię. Odpowiedź jest prosta. Kładę się szybko spać. Wstaję o 4 i biegam godzinę po błoniach. Wracam, kładę się i śpię smacznie puki mnie Ava nie obudzi. Gdy tylko połknęłam ostatni kawałek mojej grzanki dania znikły. To był mój ulubiony punkt uczty powitalnej. Na miejsce dań głównych i przystawek pojawiły się desery! Od razu, nie czekając włożyłam sobie tort truskawkowy, lody o smaku truskawki oraz truskawki. Gdyby szczęście miało smak , moje było smaku tortu truskawkowego z polewą truskawkową  posypane truskawkami.

-Nie zemdli cię? – zapytały w tym samym czasie Ava, Jess i Ann. Za każdym razem tak jest. Moje usta przybrały kształt banana. Śmieszył mnie to. Ava i czekolada. Ja i truskawki. Ann i cytrusy. Jess i brzoskwinie. Chyba każdemu z osobna mogłabym zadać to pytanie. Na talerzu Avy znajdowała się góra lodów czekoladowych w polewie tego samego smaku, oraz tabliczka mlecznej. Ann jadła egzotyczną galaretkę o smaku pomarańczowo-czytrynowo-granatowym. Jess zajadała się brzoskwiniowym kiślem. Wiem, że wzrokiem szukała jej ulubionych lodów. Kiedy je znalazła, oczywiście nałożyła je na talerz, wcinając z uśmiechem. Niestety, zawsze padało pytanie powyżej, i zawsze odpowiedź po chwili brzmiała „tak” Z grymasem na twarzy siedziałam wiercąc się na swoim siedzeniu. Zniesmaczona faktem, iż będę za godzinkę wymiotować czekałam na mowę dyrektorki. Zawsze ten sam scenariusz. Wszystkie oprócz Avy zwracałyśmy po godzinie. Rudowłosa jest uodporniona. Podobno, kiedy zjadła 15 czekolad bąbelkowych, szukając rzekomych „bąbelków” przetrwała. Miała 5 lat. Po tym wydarzeniu ani razu ją nie zemdliło z powodu czekolady. Powtrzymałam śmiech. Opowiadała mi kiedyś jak Leo podstawił jej mały kieliszek. Naprawdę Leo, i inni  więcej nie piją. Tylko kieliszek dla zasady. No wracając do jej przygody. Gdy tylko jej usta musnęły alkohol zwymiotowała. Zwróciła całą zawartość żołądka na nic nie winnego Say’a. Tak jest za każdym razem.

-Drodzy uczniowie! – wyrwała mnie z zamyślenia profesorka – Mam dla was niespodziankę! Kiedy wejdziecie do swoich dormitorium ukaże wam się mały salonik, nie wasza sypialnia. Znajdziecie tam kilka drzwi. Ilość drzwi zależy ile was jest na roku. Na każdych drzwiach będzie widniał napis z imieniem i nazwiskiem ucznia. Każdy pokój będzie przygotowany wedle waszych potrzeb i zainteresowań. – po tym wyłączyłam się. Myślami byłam na piątym piętrze w moim nowym pokoju. Gdy usłyszałam, że możemy już iść jako jedna z pierwszych poderwałam się. Ponaglałam podekscytowana moje przyjaciółki. Droga, dłużyła się niesamowicie. Kiedy Dotarłyśmy pod drzwi Ava odpowiedziała na jakieś pytanie. Nie obchodziło mnie na jakie, ważne że drzwi otworzyły się. Sprintem pokonałam odległość między mną a naszym dormitorium. Otworzyłam drzwi gdzie widniał napis „Rok V”. Znalazłam się w małym pomieszczeniu. Ściany były koloru błękitu, a podłoga ciemnego brązu. Kilka obrazów i nic szczególnego. Ale… Zaraz! Nad 4 drzwiami wisiał wielki obraz naszej 4 śmiejącej się. Rozpromieniona otworzyłam 3 drzwi od prawej z napisem „Sam”. To mi się spodobało. Nie oficjalnie, normalnie. W końcu nie jestem ministrem, żeby odnosić się do mnie nazwiskiem i imieniem jednocześnie. Po prostu „Sam”. Drzwi były ozdobione naklejkami-okularami.  . Co ujrzałam przerosło moje oczekiwania. Ściany były koloru… Szczerze? Nie wiem. Coś po między czerwienią a różem. Delikatnie, i subtelnie. Łóżko było wielkie, a zdobiło go duża ilość czerwonych poduszek i białej pościeli. Podłoga, wyglądała jak jasne drewno. Czyż by to był dąb? Tak. Na ścianach wisiały ramy z białymi kartkami. Głosiły one „do uzupełnienia”. Miałam wściekle czerwony dywan. Nie był płaski lecz owłosiony w kształcie serca. Miałam wielką białą szafę i mały regał na książki. Posiadałam wielkie okno z widokiem na las. W tym momencie widziałam tylko zarysy. Tę wspaniałą rzecz zdobił parapet. Nie zwyczajny parapet, ponieważ można było na nim usiąść. Dosłownie! Parapet był sofą. Obok tych wspaniałości była biała komoda. Nad nią znajdował się obraz dwupiętrowego autobusu. Były tylko szare kolory, jednak jeden, jedyny autobus zachował swoją krwistą barwę. Na  środku pokoju stał szklany stolik, a obok fotel koloru białego z czerwonymi poduszkami. Obok łóżka zobaczyłam drzwi. Wiedziałam, że to musi być łazienka.

Ava.

Otworzyłam 4 drzwi po prawej i zamarłam. To było… Wspaniałe! Cudowne, super, ekstra, wyśmienita, słodkie, idealne! To co ujrzałam… Wiedziałam, że to musi być mój pokój! Jedna ze ścian była zrobiona w ten sposób, iż przedstawiała noc.  Była kolory granatowego. Wielki księżyc w pełni naprawdę świecił! W rogu widać było wielką sowę. Na ścianie było jeszcze drzewo, bez liści. Na nim wesoła sowa pohukiwała. Gdy się przyjrzałam okazało się, że w drzewie są drzwi.

-„Nimi zajmę się potem” – pomyślałam. Na brązowych panelach leżał duży dywan. Był owłosiony koloru błękitnego podchodzącego pod srebro. Reszta ścian była biała. Na jednej z nich mieściło się okno z widokiem na zakazany las. Pod oknem znajdowało się dwuosobowe łóżko. Rama była czarna, reszta srebrno biała. Na kolejnej ścianie mieścił się kominek. Ogień wesołymi barwami ocieplał moje królestwo. Po jego prawej stronie znajdowały się cztery duże brązowe regały.  Nad kominkiem wisiał portret mnie, przyjaciółek, przyjaciół i mojego chłopaka, czyli Ja, Sam, Jess, Ann, Leo, Rafcio, Hans, Samy, Oliwera i Dava. Wszyscy robili głupie miny. Po lewej znajdowała się średniej wielkości szafa z ciemnego drewna.  Na środku pokoju były dwa fotele koloru brązowego i beżowego. (Że w sęssie każdy fotel miał te dwa kolory ) i drewniany stolik. Na kolejnej – granatowej ścianie była komoda. Duża, z ciemnego drewna. Nad nią było wielkie lustro.  W tym pokoju będę spędzać najwięcej czasu.