5. Zakłady, drażnienie i straszenie - czyli zwykła pogawędka z Oliwerem, który jest uparty jak osioł.

-Gdzie ty byłaś? – zapytała oburzona Samanta.

-Pamiętacie tego biedaka, któremu dżem wybuchł na twarzy? – zapytałam.

-No tak. – przytaknęła Ann

-To poszłam z nim do kuchni, pomogły mu skrzaty. Dostałam słodycze! – To ostatnie krzyknęłam z wielkim entuzjazmem.

-Dawaj je tu! – krzyknęły razem.  Rzuciłam  je na łóżko. Wysypały się pudełka lodów, czekolady, lizaki i zapakowane ciastka. Rzuciłam się na trzy opakowania lodów czekoladowych.  Wyciągnęłam ze stolika nocnego łyżkę. Dziewczyny spojrzały się na mnie jak na debila

-CO?! – zapytałam

-Trzymasz w półce nocnej łyżki? – zapytała ze zdziwieniem Jess

-Uwielbiam podjadać. To tak na wszelki wypadek. – wyjaśniłam

-Acha… - powiedziała Ann i ryknęła śmiechem. Nie tylko ona, bo i Samanta i Jess też.  Kiedy objadłyśmy się tym wszystkimi słodkościami zaczęłyśmy gadać.

-My się właściwie nie znamy. – powiedziała Ann

-Racja. Mam pomysł. Weście pergamin i pióro. Napiszcie pytania i rozedrzyjcie. No wiecie na jednej małej karteczce jedno pytanie. TO co? – zasugerowałam

-Okey. Jestem za – powiedziała Ann 

-Ja też. – zawołały równocześnie Jess i Sami. Napisałyśmy po 10 pytań. Wpadało 10 na każdą.

-Kto zaczyna? – zapytałam.

-Ja mogę. – odpowiedziała Samanta. I wybrała karteczkę. Podała mi ją.

-Jak miał na imię twoje pierwsze zwierzątko i jaki gatunek to był? – przeczytałam.

-To zabawne. Dostałam równocześnie w wieku  trzech lat kota i psa. Pies był malutki, nazwałam go Gankster. Bo zabijał słodkością. Kota nazwałam Kapitan Jabłko. – oznajmiła.

-Fajnie, mi rodzice zabraniają mieć zwierzę. – stwierdziła z żalem Jess.

-Naprawdę?! – zapytałam z niedowierzaniem. –Mój tata ma bzika na punkcie psów. Ja mam obecnie 3 koty i trzy psy. Koty to: Białas, Samson i Hermegilda. A psy to: Kora i  Sara oraz groszek. Kora i Sara to wielkie Bernardyny. Groszek to mały kundelek. – dodałam.

-Ale masz fajnie… Chciałabym mieć tyle zwierząt. – rozmarzyła się Jess.

-Ogólnie jest wesoło, ale kiedy dwa Betusy na ciebie skaczą z radości i powalają na kolana. Można dostać porządnego bólu w karku. – powiadomiłam Jess.  – Teraz ja- dodałam i wzięłam kartkę. Podałam ją Ann.

-Jaka była najbardziej śmieszna sytuacja w twoim życiu? – przeczytała Ann

-Hym, w tedy kiedy pobiłam się z koleżanką. Kiedy poszłyśmy do łazienki się ogarnąć spojrzałyśmy w lustro. Wyglądałyśmy tak śmiesznie, że się popłakałyśmy ze śmiechu. To było jakieś pół roku temu. – powiedziałam szczerze i wyjęłam jedną fotografię na której byłam ja i moja przyjaciółka. Wyglądałyśmy jak wkurzone goryle. Dziewczyny wybuchły śmiechem.

-To teraz Jess. – powiedziałam śmiejąc się.

-No to ta. – wskazała na jedną z karteczek.

-Czy lubisz Samante\Dominike\Ann\Jess ? – widniał napis.

- Nie wiem. – przyznała się szczerze.

-Rozumiemy, znamy się… - powiedziała Ann, lecz sama nie wiedziała od kiedy.

- Od dzisiaj. – dokończyłam.

- Od wczoraj. – poprawiła Samanta.

- To już dzień? Czemu nam nic nie kupiliście na naszą dzienicę?! – zapytała Ann z udawanym dramatem w głosie.

-To ja wam słodycze przyniosłam a wy nic?! – zaczęłam grę. Zaciekawiona czy uwierzą.

-No bo tego, no yy... – Samanta się zestresowała.

- Samanta, jesteś takim debilem czy tylko udajesz?! One sobie jaja robią a ty gdybyś mogła do byś zaraz skoczyła do miodowego królestwa słodycze kupować! – stwierdziła donośnie Jess. Moim zdaniem ona też podjęła grę. Tylko trochę inną.

-No yy… - znowu Samanta się zestresowała

-Oj, biedna Samanta. Te niedobre dziewczynki robią sobie z ciebie żarty? Oj, biedna Samanto…  -mówiłam takim tonem jak matka Kaśki w koglu moglu : „Oj córciu, córciu! Już ty długo panienką nie będziesz! Już ci za mąż przyjdzie pójść! Oj, córciu córciu” ( znacie? xD )

-Ty też… - Przypomniała Jess

-Cicho babo… - skarciłam Jess. Ryknęły śmiechem.

Opowiadamy sobie kawały? – zapytała Samanta

-Okey.  Przychodzi mała dziewczynka do sklepu zoologicznego, i mówi:

Poproszę tego czarnego króliczka. A nie ładniejszy jest biały? Proszę pana. Mojego pytona wali jakiego on będzie koloru…  - skończyłam i salwa śmiechu. Opowiadaliśmy sobie dowcipy, aż do 22:30

-Zaraz wracam – oświadczyłam i wyszłam z dormitorium. Poszłam do pokoju wspólnego. Było tam kilka osób. Podeszłam do regału zapełnionego książkami. Wybrałam kilka książek. ( Jeżeli kilka można nazwać 12) i miałam już wchodzić na schody kiedy przestraszył mnie pewien chłopak. Był to Oliwer.

-Bu! – wrzasną.

-NIGDY WIĘCEJ MNIE NIE STRAŻ! – krzyknęłam z lekką histerią w głosie.

-Przepraszam, ale tak mnie korciło… - wytłumaczył się.

-To moja działka. – dodałam.

-Na pewno? Zakład, że mnie nie przestraszysz w ciągu dwóch tygodni. – zaproponował.

- Zgoda. Ale jak wygram. Co dostanę? – zapytałam.

- Całusa od Rafała – zażartował.

-Wal się! – zawołałam.

-Pokażę ci coś, aż ci kopara opadnie.

- Okey. A ty? Wybierz sam. – stwierdziłam

-Dostanę całusa w policzek od ciebie. – zaproponował.

-Banalne. – rzekłam.

-Ale chce to! – zawołał udając  małe dziecko

-Masz. – powiedziałam i pocałowałam go w policzek.

-No dziękuje. – podziękował z dużą satysfakcją.

-To czego chcesz? – zapytałam ponownie.

- Spacer do Hosmedate. – stwierdził stanowczo.

- Przecież stanowczo jest to zabronione.

- Znam tajemne przejście.  – oświadczył.

-Dobra. – powiedziałam i podałam rękę. On podał mi dłoń i umowa zawarta. Zaczęłam zbierać książki.

-Pomóc ci? – zapytał kiedy już je pozbierałam.

-Refleks to ty masz jak moja siostra. – stwierdziłam

- Ale zanieść.

-Schody zamienią się w zjeżdżalnię – oznajmiłam. Jak taki nie ogarnięty typ mógł się dostać do Ravu.

-Znam zaklęcie.  – oświadczył. Wyją różdżkę i machną mrucząc coś. Zabrał mi książki i wszedł po schodach. Ja za nim.

-Dzięki. – rzekłam.

-Nie ma za co. Dobranoc. – pożegnał się.

-Dobranoc. – powiedziałam i kolejny raz dałam mu całusa w policzek i wkroczyłam do dormitorium. Usłyszałam przekleństwo. Chyba zaklęcie przestało działać.

-Co tak długa tam robiłaś. Jest 23! – krzyknęła Jess.

-Myślisz, że tak łatwo jest zanieść 12 książek. Na górę? Po schodach? – odparłam.

-Jak Ann wyjdzie z łazienki to twoja kolej. – oznajmiła mi Samanta.

Hogwart -  dzień drugi można zaznaczyć jako udany.!